بايد قبول كند و حجّ بجا آورَد . همچنين اگر بخشندهء مال ، او را ميان انجام حجّ و كار ديگرى مخيّر نمايد ، بنابر احتياط واجب ، قبول مال و صرف كردن آن در راه حجّ واجب است ، ولى اگر نامى از حجّ به ميان نياورد و فقط مال را به او ببخشد ، قبول آن واجب نيست . مسألهء 31 ) باذل يعنى بخشندهء مال مىتواند از بخشش خود برگردد ؛ مگر اين كه بخشش به قصد قربت يا به يكى از خويشاوندان باشد ، كه در اين صورت بخشش ، لازم است و حق ندارد آن را پس بگيرد . مسألهء 32 ) اگر رجوع بخشندهء مال ، موجب اهانت يا اذيّت و آزار مبذول‌له بشود ، حتّى در مواردى كه مىتواند مال را پس بگيرد مرتكب عمل حرام شده است . مسألهء 33 ) اگر رجوع از بخشش هنگامى باشد كه مبذول له در ميانهء راه حجّ است ، باذل بايد هزينهء بازگشت او را بپردازد و هرگاه رجوع از بخشش پس از احرام بستن باشد ، بايد هزينهء اتمام حجّ را نيز بپردازد . مسألهء 34 ) در حجّ بذلى ، پول قربانى بر عهدهء باذل است ، ولى كفّارات عمدى بر عهدهء او نيست . كفّارات غير عمدى نيز بنابر احتياط واجب بر عهدهء باذل است . مسألهء 35 ) اگر باذل هزينهء لازم براى اصل حجّ را بپردازد ، ولى